Objawy - sen



Sen

 

 

Sen to przełączenie się organizmu na tak zwane „oszczędne funkcjonowanie, umożliwiające życiowo konieczny wypoczynek i chroni ograniczone rezerwy energii naszego organizmu. Gdy zasypiamy, wszystkie procesy organizmu przestawiają się na, tak zwane „pół gwizdka”. Obniża się temperatura ciała o parę dziesiętnych stopnia, oddech i tętno stają się powolniejsze, spada ciśnienie krwi. Nasze zmysły odbierają bodźce z otoczenia w zmniejszonym wymiarze, w czasie snu cały system nerwowy jest mniej pobudliwy.

 

Na sposobie spania wyciska piętno kultura w której żyjemy. Miliony ludzi, szczególnie w krajach południowych, mają różny od naszego rytm snu i czuwania. Na przykład wypoczywają i śpią w południe, za to dłużej są aktywni w nocy. Różnice występują także między poszczególnymi osobami i zależą również od wieku. Nie istnieje zatem w tym zakresie żadna norma.

 

Zasada przestrzegania ośmiogodzinnego snu wypływa z utrwalonego obyczaju historycznego. Według tej zasady zorganizowane jest życie publiczne, zgodnie z nią funkcjonuje życie szkolne i zawodowe, jak również ustalane są pory posiłków i wypoczynku. Na indywidualne odchylenia niewiele jest miejsca. Dla jednostki może to być męczące. Jednak występują dwa rodzaje osób, jedne można nazwać „sowami” ponieważ kładą się spać o późnej porze i wstają również późnym rankiem, zaś drugie potocznie zwane „rannymi ptaszkami” kładą się spać wczesnym wieczorem i równie wczesnym rankiem wstają. Udowe powiedzenie 'Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje” oraz dyskryminująca przygana „śpioch” są w tym przypadku nie na miejscu, ponieważ oba te typy wymagają rytmu dostosowanego do ich organizmu. Jeszcze w ciągu dnia można stwierdzić różnice pomiędzy tymi dwoma typami na podstawie przebiegu temperatury ich ciała.

 

Długość snu jest zależna również od wieku. Niemowlęta przesypiają prawie dwie trzecie dnia, małe dzieci potrzebują na sen dziesięć do dwunastu godzin, większe dzieci od ośmiu do dziesięciu godzin. Dorosłym w średnim wieku wystarcza osiem godzin snu. Z zaawansowaniem wieku czas snu jest coraz krótszy. Do wieku sześćdziesięciu lat może się skrócić do pięciu, sześciu godzin na dobę.

 

W czasie snu wyróżnia się od czterech do sześciu około 90-minutowych cykli naprzemiennie głębokiego i płytkiego snu. W fazie snu płytkiego gałki oczne poruszają się szybko pod zamkniętymi powiekami, w związku z czym nazwano ten okres fazą REM. Fazy snu głębokiego warunkują wypoczynek, podczas gdy w fazach REM rozładowują się oraz są przetwarzane przeżycia psychiczne.


Pozostałe tematy: